Muhasebede azalan bakiyeler yöntemi nedir?

Azalan bakiyeler yöntemi, muhasebe uygulamalarında varlıkların değer kaybını belirlemede tercih edilen bir stratejidir. Bu yöntemde, varlıkların ilk yıllarda daha fazla amortisman gideri gösterilerek, zamanla bu giderlerin azaldığı bir yaklaşım benimsenir. Analiz ve planlama aşamalarında, işletmelerin finansal durumunu etkileyen bu yöntem, varlıkların gerçek değerlerini daha doğru bir şekilde yansıtmayı hedefler. Böylece, muhasebe kayıtları aracılığıyla, şirketlerin kar-zarar durumları daha net bir biçimde ortaya konur.

Muhasebe azalan bakiyeler yöntemi, bir varlığın amortismanını hesaplama yöntemlerinden biridir. Bu yöntemde, ilk yıllarda daha büyük kesintiler yapılır ve zamanla bu kesintiler küçülür. 

Azalan bakiyeler yönteminin temel varsayımları:

Uygulama adımları:

İki ana azalan bakiye yöntemi:

• Duran varlıklar, aktife girdikleri ilk yıllarda daha fazla değer kaybına uğrar. 
• Değer kaybı, sonraki yıllarda giderek azalan oranda gerçekleşir. 

1. Amortismana tabi taban: Varlığın başlangıç maliyeti, faydalı ömrünün sonunda beklenen kurtarma değeri düşülerek belirlenir. 
2. Amortisman oranı: Bu oran, düz hat oranının iki katıdır ve her dönemin başında varlığın defter değeri üzerine uygulanır. 
3. Kullanım ömrü: Varlığın işletme için verimli olması beklenen tahmini süredir. 

1. Çift azalan bakiyeler (DDB): En yaygın formdur ve düz hat amortisman oranının iki katını almayı içerir. 
2. %150 azalan bakiye: DDB’den biraz daha az agresif bir amortisman sağlar.